آبزیستان ABZISTAN

وبلاگ شیلات ،آبزی پروری و علوم زیستی

مروری بر برخی از بیماریهای تغذیه ای در میگوهای پرورشی
ساعت ٦:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٦/۳/٢٠   کلمات کلیدی: بیماری میگو

مروری بر چند بیماری تغذیه ای در میگوهای پرورشی

ترجمه و گردآوری : علی قوام پور

سندرم نرمی پوسته ( Soft Shell Syndrome)

علائم ظاهری :

-          پوسته میگو برای مدت چندین روز و هفته  نازک بوده و ضخیم نمی گردد .

-          سطح پوسته ، چین خورده و به رنگ تیره در می آید .

-          میگوها ضعیف می شوند .

-          رشد میگوها کند شده و سرانجام منجر به مرگ می گردد .

عوامل بروز :

-          آلودگی آب به واسطه آفت کش ها

-          کیفیت نامناسب آب و خاک بستر

-          بکارگیری خوراک  بی کیفیت و فاسد شده

-          کمبود کلسیم و فسفر در خوراک

روش پیشگیری  :

-          غذادهی مکفی با خوراک دارای کیفیت

-          شستشوی مناسب استخر در دوره آماده سازی

-          حفظ کیفیت مطلوب آب و بستر

بیماری میگوی آبی ( Blue Disease) یا سندرم نقص رنگدانه ( Pigment Deficiency Syndrome)


-          دلیل بروز این بیماری کمبود رنگدانه استاگزانتین در خوراک میگوهاست

- روش پیشگیری و درمان ، شامل استفاده از رنگدانه استاگزانتین از طریق جلبک خشک اسپیرولینا و یا عصاره دونالیلا است .

بیماری میگوی قرمز یا مسمومیت افلاتوکسین ( Aflatoxin Poisoning)


-          قارچ آسپرژیلوس ، از قارچ های رایج در غذای میگو و تولید کننده سم افلاتوکسین است .

-          مسمومیت با این سم ، سبب مرگ تدریجی میگوها شده و ظرف حدود 3 ماه میزان تلفات را تا 98 درصد کل جمعیت افزایش می دهد .

-          علائم ظاهری شامل : توقف غذادهی ، کاهش قابل ملاحظه رشد ، بی حالی و مرگ می باشد . میگوها بسیار ضعیف می شوند به نحوی که با خارج ساختن آنها از آب ، به سرعت تلف می شوند . میگوهای بیمار در حاشیه استخر و نقاط کم عمق تجمع می یابند . رنگ بدن آنها ابتدا به رنگ زرد و سپس قرمز متمایل می شود . رنگ مدفوع میگوهای آلوده نیز به قرمز می گراید . حجم مایعات بخش سرسینه ( سفالوتوراکس) افزایش می یابد .

-          به منظور پیشگیری از بروز این بیماری می بایست از غذاهای با کیفیت در دوره پرورش استفاده شده و غذاها در محیط خنک ( ترجیحا 10 تا 20 درجه سانتیگراد) و به نحوی انبارشوند که تهویه مطلوب در اطراف آن ها به خوبی صورت پذیرد .

سندرم گرفتگی عضلات ( Body Cramp)


-          این بیماری نیز غالباً در زمره بیماری های تغذیه ای رده بندی می شود.

-          دلیل بروز این بیماری را یکی از عوامل زیر دانسته اند :

دمای بالا، ویبریوزیس، عدم تعادل مواد معدنی بویژه پتاسیم محیط در مقابل کلسیم ، سدیم و منیزیم و یا وجود مواد سمی در محیط استخر .

 

 


 
علائم ظاهری بیماری IHHNV در میگوهای پرورشی
ساعت ٦:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٦/۳/٢٠   کلمات کلیدی: بیماری میگو

علائم ظاهری بیماری IHHNV در میگوهای پرورشی

تهیه کننده : علی قوام پور

بیماری IHHN ( نکروزعفونی هیپودرم و دستگاه خون ساز) در میگوها توسط ویروس IHHNV از خانواده پاروو ویریده ( Parvoviridae) دارای DNAتک رشته ای وفاقد پوشش ایجاد می گردد . این بیماری هرچند در میان خانواده میگوهای پنائیده ، جنس ها و گونه های متعددی را آلوده می سازد ، اما در خصوص ایجاد بیماری در سایر  سخت پوستان ده پا سابقه ای نداشته است .

علائم ظاهری بروز این بیماری در میان میگوهای پرورشی به قرار زیر است :

-         رشد میگوهای بیماری کند شده ، در پوسته ، روستروم و سایر بخش های اسکلت خارجی آنها ، تغییر شکل حاصل می گردد .

-         در میگوی پنئوس مونودون ، این بیماری سبب بروز رنگ آبی و کدورت ماهیچه های شکمی می شود .

-         در میگوی لیتوپنئوس وانامی ، شکل مزمن این بیماری ، سندروم بدریختی کوتوله گی ( RDS) را در پی خواهد داشت .

نمونه هایی از میگوهای مبتلا به بیماری IHHN



 
این ماهی ۱۱۶۰۰ کیلومتر را برای مهاجرت طی می‌کند!
ساعت ٢:۱۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٦/۳/۱٥   کلمات کلیدی: خبر

محققان دریافته‌اند در طولانی‌ترین مهاجرت آب شیرین در جهان،‌ سفر دوره‌ای گربه‌ماهی درخشان تقریبا به اندازه وسعت آفریقا است.

 به گزارش همشهری آنلاین، گربه‌ماهی دورادو ماهی بومی رود آمازون است و در بزرگترین حالت ممکن 1.8 متر طول دارد، اما ابعاد بزرگ تنها وجه شگفتی‌آور این جاندار نیست: تحقیقات جدید نشان می‌دهند این گربه‌ماهی طولانی‌ترین مهاجرت را در میان تمامی آبزیان جهان دارد.

گربه‌ماهی درخشان در طول زندگی خود در رودخانه آمازون زندگی می‌کند، رودی که در فضایی به بزرگی ایالات متحده امتداد یافته‌است. این ماهی‌ها در محوطه‌ای به وسعت 5786 کیلومتر در مدخل رود آمازون تخم‌ریزی می‌کنند و در همین منطقه نیز بالغ می‌شوند و در طول زندگی 11600 کیلومتر سفر می‌کنند و این طولانی‌ترین مسافتی است که تاکنون در میان آبزیان مهاجر ثبت شده‌است.

از آنجایی که این گربه‌ماهی‌ها در آب‌های گل‌آلود زندگی می‌کنند، ردیابی آنها به هیچ‌وجه کار ساده‌ای نیست، علاوه بر این، برخی از این ماهی‌ها بسیار بزرگتر از حد عادی شده و ممکن است طول آنها به 2.8 متر نیز برسد. ماهیگیران می‌توانند این ماهی‌ها را از هر نقطه‌ای از رودخانه شکار کنند و همین نشان می‌دهد این جانداران مسافت‌هایی طولانی را شنا می‌کنند، اما هنوز فاصله دقیق این سفر مشخص نیست.

از این رو محققان به جای تعقیب کردن ماهی‌ها،‌الگوی توزیع ماهی‌های بالغ، لارو و ماهی‌های نوزاد را در میان چهار گونه مختلف از آنها بررسی کردند. در نهایت داده‌های مربوط به حوزه مادریای رود آمازون،‌منطقه‌ای که درحدود 1.3 میلیون کیلومتر مربع را پوشش داده‌است را در کنار داده‌های موجود از حوزه آمازون، با وسعتی برابر 7.5 میلیون کیلومتر در طول یکسال گردآوری کردند.

بزرگ‌ترین رکورد‌شکن در میان ماهی‌های رود آمازون گربه‌ماهی درخشان بوده‌است. این گونه در دورترین نقطه رود در بخش غربی آن در نزدیکی آندس تخم‌ریزی می‌کند، و لاروها در جریان آب قرار گرفته و به مرور بالغ‌تر می‌شوند و پس از آن سفری یک‌ماهه برای پیمودن مسافتی برابر 5786 کیلومتر به سوی مدخل رود را آغاز می‌کنند تا در آنجا تغذیه کرده و رشد کنند.

گربه‌ماهی‌های دو تا سه ساله سپس به آندس باز می‌گردند تا تخم‌ریزی کنند و پس از آن دوباره به سمت غرب رود شنا می‌کنند که این خود مسافتی برابر هزار تا دو هزار کیلومتر است. این سفر هرسال برای تخم‌ریزی دوباره تکرار می‌شود.


 
مرجان‌ها تا سال 2100 می‌میرند
ساعت ٢:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٦/۳/۱٥   کلمات کلیدی: خبر

نتیجه تصویری برای ‪coral reef‬‏

محققان دانشگاه گریفیث استرالیا دریافتند افزایش دی اکسید کربن موجب افزایش رشد نوعی جلبک علف مانند در بستر اقیانوس‌ها می‌شود که علاوه بر کاهش فضای رشد مرجان‌ها، ترشحات سمی این جلبک ها مرجان‌ها را نیز می‌کشد.

 این جلبک‌ها مانند هر گیاه دیگری برای رشد خود به دی اکسید کربن و نور نیاز دارند. با افزایش میزان دی اکسید کربن محلول در آب رشد آن‌ها نیز سرعت بیشتری می‌یابد. به‌گونه‌ای که به سرعت گسترش می‌یابد و پاک‌سازی این جلبک از کف دریاها امکانپذیر نیست.

با توجه به این مزیت رقابتی جلبک در کنار ناکارآمدی روش‌های فعلی برای نابودکردن این گیاه، تنها راه ممکن برای اجتناب از مرگ مرجان‌ها، کاهش میزان دی اکسید کربن است. 
این تحقیقات گام بزرگی به سوی درک بهتر نحوه نابودی مرجان‌ها توسط جلبک و پیامدهای ناگوار افزایش دی اکسید کربن بر سلامت صخره‌های مرجانی است.
محققان در تحقیقات قبلی دریافتند که افزایش میزان دی اکسید کربن در جو موجب حل شدن مقادیر زیادی از آن در آب دریاها شده و در نتیجه آب‌ها اسیدی می‌شوند و این تغییر در ترکیبات شیمیایی آب‌ها موجب تغییر رفتار جلبک می‌شود. بر اساس این تحقیقات ادامه رویه فعلی تا سال 2050 میلادی موجب ورود آسیب جدی به زیستگاه‌های مرجانی می‌شود و تا سال 2100 به‌طور کامل این زیستگاه‌ها را از بین می‌برد. 
گزارش کامل این تحقیقات در نشریه Nature منتشر شده است.


 
خورشید عامل خودکشی‌ نهنگ‌هاست؟
ساعت ٢:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٦/۳/۱٥   کلمات کلیدی: خبر

ناسا درحال بررسی یکی از قدیمی‌ترین معماهای طبیعت است: چرا وال‌ها یا دلفین‌های کاملا سالم به ناگهان قدرت مسیریابی خود را از دست داده و در ساحل دریاها به گل می‌نشینند و جانشان را از دست می‌دهند؟

 به گزارش همشهری آنلاین، از آنجایی که در هربار به گل نشستن وال‌ها یا دلفین‌ها ممکن است صدها وال یا دلفین در سالح به دام بیافتند،‌این معما به موضوعی مهم تبدیل شده و دانشمندان به تازگی مقصر اصلی این رفتار مرگبار ماهی‌های بزرگ را شناسایی کرده‌اند: خورشید.

به گفته آنتی پولکینن از مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا، نظریه‌های مختلفی درباره به گل نشستن این جانداران وجود دارد که یکی از مهم‌ترین آنها مختل شدن امواج مغناطیسی است که دریافت می‌کنند زیرا این جانداران برای مسیریابی از میدان مغناطیسی استفاده می‌کنند.

دانشمندان برای سال‌ها به دنبال توضیح این رویداد ناراحت‌کننده بودند و مداخله تجهیزات مدرن از جمله سیستم‌های سونار با فرکانس پایین که مورد استفاده نیروی دریایی ارتش آمریکا قرار دارد را عامل آن می‌دانستند. اما اگرچه این تجهیزات می‌توانند باعث گیجی وال‌ها یا دلفین‌ها شوند،‌ اما به تنهایی قادر به آن نیستند که این جانداران را در سواحل دریاها به دام بیاندازند.

از این رو محققان به جستجوی پدیده‌ای پرداختند که تاثیر همگانی‌تر و وسیع‌تری نسبت به فعالیت‌های انسانی داشته باشد و در نهایت به فعالیت‌های خورشیدی و اثر آن بر میدان مغناطیسی زمین رسیدند.

مطالعات پیشین بر تاثیر گرانش ماه روی مختل شدن سیستم مکان‌یابی این ماهی‌ها متمرکز شده بودند، اما تاکنون کسی موفق به یافتن ارتباط میان کشش گرانشی ماه و این رویداد‌ها که سالانه تکرار می‌شوند،‌ نشده‌است. از این رو اکنون محققان قصد دارند توفان‌های خورشیدی را به عنوان مقصر اصلی به گل نشستن نهنگ‌ها و دلفین‌ها مورد بررسی قرار دهند.

توفان‌های خورشیدی به واسطه فوران تشعشعات خورشیدی به سوی لایه مگنتوسفر اتمسفر زمین ایجاد می‌شوند، و می‌توانند منجر به از کار افتادن ماهواره‌ها،‌ قطع برق و مختل شدن سیستم جی پی اس شوند. این ذرات باردار به اندازه‌ای قدرتمند هستند که می‌توانند به راحتی به درون بدنه یک فضاپیماها نفوذ کنند و اولین دفاع زمین در برابر این ذرات، لایه حفاظتی مغناطیسی سیاره است که گاه این لایه نیز در برابر قدرت این ذرات کم می‌آورد.

به همین دلیل است که دانشمندان اکنون قصد دارند این توفان‌ها را به عنوان مقصر اصلی مرگ گروهی والها درنظر گرفته و از این دیدگاه روی آنها مطالعه کنند.

به گل نشستن گروهی وال‌ها و دلفین‌ها تقریبا هرسال تکرار می‌شود: در سال 2015 نزدیک به 337 وال مرده در سواحل پاتاگونیا در جنوب شیلی کشف شدند و این پدیده به بزرگترین درگل‌ماندگی وال‌ها در تاریخ تبدیل شد. در سال 2009 نزدیک به 55 نهنگ قاتل در ساحل آفریقای جنوبی به دام افتادند و در سال 2016 نیز نزدیک به 80 وال در خلیج بنگال در سواحل هند در ساحل گیر کردند.


 
گرم‌شدن اقیانوس‌ها ماهی‌ها را از خانه‌شان آواره می‌کند
ساعت ۱:٥٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٦/۳/۱٥   کلمات کلیدی: خبر

نتیجه تصویری برای ‪climate change ocean‬‏

کارشناسان محیط زیست در یک مطالعه تازه دریافته‌اند که بروز تغییرات در الگوی پراکندگی گونه‌های آبزیان در شرایطی که آب اقیانوس‌ها گرم می‌شود ادامه پیدا می‌کند و این وضعیت بر گونه‌های مهم تجاری و صنعت ماهیگیری تاثیر چشمگیر خواهد داشت.

 به گزارش ایسنا، این کارشناسان در بررسی روی پراکندگی گونه‌های آبزیان در آب‌های شمال شرق آمریکا دریافتند با گرم‌تر شدن اقیانوس‌ها که دو تا سه برابر سریع‌تر از میانگین جهانی در حال رخ دادن است گونه‌های مهم به لحاظ تجاری به تغییر پراکندگی‌شان ادامه خواهند داد.

یافته‌ها حاکی از آن است که دمای آب اقیانوس‌ها نقش مهمی در وجود زیستگاه‌های مناسب برای گونه‌های مهم تجاری بازی می‌کند. در این مطالعه همچنین آشکار شد که دمای سطح آب در خلیج "ماین" طی یک دهه گذشته ۹۹ درصد سریع‌تر از اقیانوس‌های جهان در حال گرم‌تر شدن است.

کارشناسان محیط زیست تاکید دارند که تغییر مکان و جابه‌جایی بسیاری از گونه‌ها به سمت شمال در حال رخ دادن است و این تغییرات به طور مستقیم بر صنعت ماهیگیری تاثیر می‌گذارد.

به گزارش شبکه اخبار محیط زیست، متخصصان آمریکایی اظهار داشتند: این جابه‌جایی قطعا پیامدهای متفاوتی خواهد داشت. برای مثال گونه‌هایی که در حال حاضر در آب‌های Mid-Atlantic Bight و Georges Bank هستند در آینده از زیستگاه مناسب برخوردار خواهند بود زیرا می‌توانند با افزایش دما به سمت شمال تغییر مکان دهند اما گونه‌های موجود در خلیج ماین ممکن است بیشتر با کاهش چشمگیر در گستره زیستگاه‌های مناسب روبرو شوند.

منبع: خبرانلاین


 
جنجال کشف جسد موجود اسرارآمیز ۱۵ متری
ساعت ۱:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٦/۳/۱٥   کلمات کلیدی: خبر

چندوقت است تصاویر و ویدئوهایی از لاشه یک حیوان عجیب و غریب دریایی که در سواحل یکی از جزایر کشور اندونزی به گل نشسته در فضای مجازی منتشر شده .

به گزارش مهر، این موجود عجیب که مشخص نیست از کدام گونه از جانداران دریایی است، موجب بهت و حیرت مردم و جانورشناسان شده است.

منابع محلی این موجود ناشناخته را نوعی ماهی مرکب توصیف کرده‌اند. ماهی مرکب یاد شده ۱۵ متر طول دارد و لاشه آن در سواحل جزیره سرام کشور اندونزی شناسایی شده است. برخی محققان معتقدند این لاشه متعلق به نوعی نهنگ است.

این محققان می‌گویند بررسی استخوان‌های آرواره، جمجمه و مهره‌های این موجود ثابت می‌کند که لاشه یاد شده متعلق به نوعی نهنگ بزرگ بال است.

به گفته رجینا آسموتیس سیلویا مدیر مرکز حفاظت از نهنگ و دلفین در اندونزی، انواع خاصی از نهنگ‌ها دارای شیار شکمی خاصی هستند که از چانه تا ناف آنها امتداد می‌یابد و این امر در مورد نهنگ یاد شده هم صدق می‌کند.

قرار است تحقیقات برای شناسایی دقیق‌تر این نهنگ و ویژگی‌های زیستی آن ادامه یابد. گفتنی است وزن این نهنگ ۱۵ متری به بیش از ۳۵ تن می‌رسد. 

منبع : خبرانلاین


 
نام میگوی وانامی ( Boone 1931) از کجا آمده است ؟
ساعت ۸:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٦/۳/۱٢   کلمات کلیدی: مطلب علمی

نتیجه تصویری برای ‪vannamei boone 1931‬‏

این مطلب رو هرچند عقیده دارم از اون مصادیق " علم لا ینفع " هست ، ولی به نظرم اومد به عنوان مطلبی که شاید روزی به کار کسی بیاد که در این زمینه می خواد چیزی بنویسه بد نیست در خاطره آبزیستان حک بشه . 

اینکه چرا شناسنامه وانامی رو حتی تا این حد از دقت ، دنبال کرده اند خودش حسرت برانگیزه ولی جای شکایت نداره چون ما به جز میگوهای بومی سرزمینمون خیلی دیگه  از مایملکمون هم بی شناسنامه مونده که گهگاه توسط این و آن به سرقت می ره و بزرگترین واکنش ما ( اگر انجام بشه ) اعتراض مکتوب به یونسکو بوده ( که در بسیاری از موارد همین هم انجام نشده ) .

به هرحال ، در خصوص نام میگوی وانامی به استناد سایت Shrimp News چنین گفته شده :

سال ها قبل از اینکه پرورش دهندگان ، میگوی لیتوپنئوس ( پنئوس ) وانامی رو بشناسند ، در تاریخ 25 مارس 1926 ، جانور شناسی به نام دکتر Willard Gibbs Vanname نمونه ای از این میگو رو به موزه تاریخ طبیعی آمریکا فرستاد . در اون زمان گویا به این نمونه توجهی نمی شه و صرفاً در الکل نگهداری می شه تا اینکه پنج سال بعد یعنی در سال 1931 یکی از زیست شناسان موزه به نام خانم Pearl Lee Boone این میگو را به عنوان یک گونه جدید توصیف می کنه . ایشون به احترام نام اهدا کننده نمونه میگوی مورد نظر ، با توجه به اینکه میگو از خانواده پنائیده بوده ، اسمش روPenaeus vannameiمی ذاره و پرانتز انتهای نام وانامی ( Boone 1931) نام خودش به عنوان معرفی کننده گونه هست . به این ترتیب میگوی Penaeus vannamei Boone, 1931به دنیای جانور شناسی معرفی شد .


 
← صفحه بعد